| Dane | |
|---|---|
| Urodzenie | 30 lipca 1832, Warszawa |
| Zgon | 19 grudnia 1915, Kraków |
| Imię zakonne | Matka Maria Magdalena |
| Rola | Przełożona Sióstr Felicjanek (1871–1915) |
| Pochówek | Kaplica przy kościele sióstr Felicjanek, ul. Smoleńsk, Kraków |
| Najważniejsze fakty | |
| Zatwierdzenie zakonu | 19 lipca 1899, papież Leon XIII |
| Ekspansja | USA, Kanada, Brazylia; wysłanie sióstr do Polonii (1874) |
| Stan zgromadzenia przy śmierci | 7 prowincji, 210 domów, 2410 sióstr |
Matka Maria Magdalena, z urodzenia Aniela Borowska, była przełożoną zgromadzenia Sióstr Świętego Feliksa z Kantalicjo i prowadziła jego rozwój organizacyjny oraz misyjny w drugiej połowie XIX i na początku XX wieku.
Kim była Aniela Borowska?
Aniela Borowska urodziła się 30 lipca 1832 roku w Warszawie w rodzinie o tradycjach patriotycznych i religijnych. Jej ojciec, Adam Borowski, służył jako rotmistrz ułanów i walczył 25 lutego 1831 roku w bitwie pod Grochowem. Po śmierci ojca pracowała jako nauczycielka w Piotrkowie i w Warszawie, a następnie nawiązała bliską współpracę ze Zgromadzeniem Sióstr Świętego Feliksa z Kantalicjo.
Jak doszło do jej wstąpienia do zakonu i pierwsze lata posługi?
18 maja 1859 roku przywdziała habit z rąk o. Honorata Koźmińskiego i przyjęła imię Maria Magdalena. Początkowo przebywała w domu zakonnym mieszczącym się w budynku dawnej Biblioteki Załuskich przy ulicy Daniłłowiczowskiej w Warszawie. Podczas powstania styczniowego w 1863 roku wraz z innymi siostrami pielęgnowała rannych oraz opiekowała się sierotami pośród ofiar działań zbrojnych.
W wyniku zarządzeń carskich, 17 grudnia 1864 roku siostry zostały zmuszone do zdjęcia habitów i rozproszenia się. Aniela Borowska pozostała jeszcze przez kilka lat w Warszawie, zapewniając ukrytą opiekę pozostałym członkiniom zgromadzenia, aż do wyjazdu do Krakowa w 1869 roku, gdzie zgromadzenie prowadziło już jedną ochronkę.
Jak rozwijała się działalność zgromadzenia pod jej kierownictwem?
Od 1871 roku aż do śmierci pełniła funkcję przełożonej. W czasie sprawowania rządów zabiegała o formalne zatwierdzenie zakonu; Stolica Apostolska uznała zgromadzenie, a papież Leon XIII potwierdził je 19 lipca 1899 roku. Przygotowała i dopracowała ustawę zgromadzenia w latach 1874 i 1906, pracując także nad regułą wywodzącą się z tercjarstwa franciszkańskiego.
W 1874 roku wysłała pięć sióstr do Stanów Zjednoczonych, by podjąły pracę wychowawczą wśród polskich emigrantów. Pod jej kierownictwem zgromadzenie rozszerzyło działalność na teren USA, Kanady i Brazylii. Zajmowało się wychowaniem dzieci i młodzieży, opieką nad chorymi i ubogimi oraz działalnością misyjną i charytatywną.
Jakie były efekty jej pracy i jakie wartości promowała?
Dzięki jej staraniom w Krakowie na Smoleńsku dokończono budowę klasztoru i kościoła Sióstr Felicjanek. W 1907 roku wysłała także siostry do Warszawy celem opieki nad ubogimi. Przy śmierci pozostawiła zgromadzenie podzielone na siedem prowincji — dwie europejskie i pięć amerykańskich — obejmujące 210 domów i 2410 zakonnic; gdy zaczynała rządy, zgromadzenie liczyło 146 sióstr i 19 domów.
W sferze duchowej ukierunkowała życie zgromadzenia na kult Najświętszego Sakramentu, Miłosierdzia Bożego, Niepokalanego Serca Maryi oraz nabożeństwo do Matki Bożej Częstochowskiej. Zgromadzenie uznaje ją za swoją współzałożycielkę, a społeczność polonijna w Ameryce za szczególną opiekunkę.