| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Romana Irena Bohdanowicz (także Bogdanowicz) |
| Urodzenie | 28 lutego 1899, Warszawa |
| Zgon | 6 maja 1970, Kraków |
| Zawód | reżyserka teatralna, suflerka, asystentka reżysera |
| Kariera | |
| Główne miejsca pracy | Teatr Polski w Łodzi; Teatr Polski w Katowicach; Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie; Teatr Ziemi Opolskiej; Teatr im. Ludwika Solskiego w Tarnowie |
| Specjalizacja | repertuar komediowy |
| Najważniejsze inscenizacje | |
| Debiut reżyserski | Wzgórza 39 Jerzego Lutowskiego — Teatr Ziemi Opolskiej (2 II 1952) |
Romana Irena Bohdanowicz rozpoczęła pracę w teatrach po I wojnie światowej i przez dekady działała przy największych scenach w Krakowie i Opolu. Pełniła role suflerki, aktorki i asystentki reżysera, a po 1952 roku prowadziła samodzielne inscenizacje.
Życiorys i początki kariery
W sezonie 1919/1920 rozpoczęła pracę w Teatrze Polskim w Łodzi. W kolejnych latach była związana z Teatrem Miejskim w Grudziądzu (1921/1922) oraz z Teatrem Polskim w Katowicach (1922/1923), gdzie początkowo pracowała jako suflerka, a następnie występowała także jako aktorka. Od 1924 do 1939 roku pracowała w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie; tam zdobywała doświadczenie jako asystentka reżysera.
Praca w Krakowie podczas wojny i okres powojenny
W czasie II wojny światowej przebywała w Krakowie. Po 1945 roku powróciła do pracy w Teatrze im. Juliusza Słowackiego jako asystentka reżysera i suflerka. Współpracowała m.in. z Juliuszem Osterwą; asystowała przy inscenizacjach takich jak Fantazego (1946, reż. Juliusz Osterwa) i Dom otwarty (1947). Później współdziałała także przy realizacjach w Teatrze Starym w Krakowie, w tym przy Krukach (1952, reż. Roman Niewiarowicz).
Debiut reżyserski i praca w Tarnowie
Samodzielnym debiutem reżyserskim Romany Bohdanowicz była inscenizacja Wzgórza 39 Jerzego Lutowskiego w Teatrze Ziemi Opolskiej, której premiera odbyła się 2 lutego 1952 roku. W latach 1953–1955 pracowała jako reżyserka w Teatrze im. Ludwika Solskiego w Tarnowie. W tym okresie wyreżyserowała między innymi Świerszcza za kominem (1954) oraz Kawiarenkę wenecką (1954).
Stała współpraca z Teatrem Ziemi Opolskiej i wybrane inscenizacje
Od sezonu 1955/1956 na stałe współpracowała z Teatrem Ziemi Opolskiej. Pozostała związana z tą sceną aż do przejścia na emeryturę w 1964 roku i specjalizowała się w repertuarze komediowym. Wybrane inscenizacje w Opolu obejmują:
W Opolu wyreżyserowała między innymi:
- Ostry dyżur Jerzego Lutowskiego (1956)
- Wesele na Górnym Śląsku Stanisława Ligonia (1957)
- Achilles i panny Artura Marii Swinarskiego (1957)
- Zielony Gil (1958)
- Wieczór Trzech Króli (1959)
- Dom otwarty (1959)
- Damy i huzary (1961)
- Mieszczanie Maksyma Gorkiego (1961)
- Obrona Ksantypy (1962)
- Za tych, co na morzu Borysa Ławrieniowa (1962)
- Ladacznica z zasadami (1962)
- Porwanie Sabinek Juliana Tuwima (1964)
Po przejściu na emeryturę mieszkała w Krakowie, gdzie zmarła 6 maja 1970 roku.
