| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Ignacy Barski (właśc. Ignacy Bobek), ps. „Józef”, „Trzciński” |
| Data urodzenia | 8 stycznia 1893 |
| Miejsce urodzenia | Nowy Sącz |
| Data śmierci | 5 stycznia 1963 |
| Miejsce śmierci | Rabka-Zdrój |
| Zawód / role | prawnik, urzędnik państwowy, żołnierz, działacz niepodległościowy |
| Wybrane funkcje i przynależności | |
| Funkcje | starosta (Biłgoraj, Biała Podlaska), podprokurator w Zamościu, wojewódzki inspektor samorządowy we Lwowie |
| Organizacje | Stronnictwo Narodowe; Stronnictwo Pracy; Rada Pomocy Żydom „Żegota”; Armia Krajowa |
| Wybrane odznaczenia | |
| Ordery i medale | Krzyż Walecznych; Złoty Krzyż Zasługi; Medal Niepodległości; Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921; Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości; Krzyż Obrony Lwowa; Krzyż Partyzancki |
Ignacy Barski, z domu Bobek, ukończył prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim i od młodości działał w ruchu niepodległościowym. Służył w formacjach legionowych i w armii austro-węgierskiej, a w II Rzeczypospolitej pracował jako urzędnik państwowy i prowadził kancelarię prawniczą.
Jak przebiegała jego służba wojskowa?
W 1914 roku wstąpił do organizowanych formacji niepodległościowych — był współorganizatorem Drużyn Bartoszowych, następnie służył w Legionie gen. Rajmunda Baczyńskiego i w Legionie Wschodnim. Po rozwiązaniu legionów przeszedł do armii austriackiej, osiągając stopień chorążego. Brał udział w walkach o Lwów w 1918 roku oraz w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku.
Jak wyglądała jego kariera w międzywojennej administracji?
Po wojnach pracował jako prawnik w administracji państwowej. Pełnił funkcje starosty w Biłgoraju i w Białej Podlaskiej, był podprokuratorem w Zamościu oraz wojewódzkim inspektorem samorządowym we Lwowie. Prowadził też własną kancelarię. W 1930 roku zmienił nazwisko z Bobek na Barski. Był związany politycznie ze Stronnictwem Narodowym, a później ze Stronnictwem Pracy.
W jaki sposób działał podczas II wojny światowej?
W czasie okupacji angażował się w ratowanie Żydów i został członkiem Rady Pomocy Żydom „Żegota” przy Delegaturze Rządu na Kraj. Wstąpił do Armii Krajowej. Podczas Powstania Warszawskiego pracował w Biurze Informacji i Propagandy oraz w redakcji "Kuriera Stołecznego". Po kapitulacji powstania uciekł z transportu zmierzającego do KL Auschwitz.
Co robił po 1945 roku i jakie spotkały go represje?
Po wojnie osiedlił się w Krakowie i wykonywał zawód adwokata. Jako obrońca reprezentował żołnierzy oraz działaczy Polskiego Stronnictwa Ludowego w procesach politycznych. Był kontrolowany przez Urząd Bezpieczeństwa i w latach 1949–1950 przebywał w więzieniu; odmówił współpracy z komunistyczną bezpieką. Po 1956 roku podejmował starania o rehabilitację skazanych żołnierzy podziemia, składając odpowiednie wnioski w tej sprawie.
Jakie było jego życie prywatne i gdzie został pochowany?
Był żonaty z Wandą Marią; z tego związku pochodziły cztery córki. Zmarł 5 stycznia 1963 roku w Rabce-Zdroju i został pochowany na tamtejszym cmentarzu — sektor 5, rząd 4, miejsce 37.
